Adoptie verhalen op internet

Begin januari 2017 was op een weblog het verhaal te lezen over twee vrouwen die beide geadopteerd werden uit Sri Lanka en naar Nederland kwamen. Ze blijken na 31 jaar niet van elkaars bestaan af te weten volledig biologische zussen te zijn en slechts 80km van elkaar af te wonen hier in Nederland.
Hun afzonderlijke adoptie verhalen zijn behoorlijk shockend.

“Het baby’tje, wat voor hen was bestemd. Dat kregen ze niet, want de moeder had zich bedacht. Daarna kregen ze nog een kind aangeboden, helaas ging dat niet ook door. De advocaat, die in Srilanka de adoptie legaliseerde, beloofde mijn adoptief ouders dat er een kind voor hen zou komen, rechtsom of linksom. Na een paar dagen kregen ze mij. Ik was ondervoed, ziek en mager.”

Dit is toch puur lucratief als je het zo leest. Een moeder die zich bedenkt op het allerlaatste moment. Opnieuw word er een baby aangeboden. Hoe kan dit zo snel? Wat is er met deze moeder en baby gebeurt?! Ook dit gaat niet door. Dat er word gezegd dat er links of rechtsom een kind komt lijkt me al een zeer schokkende uitspraak, om vervolgens aan te komen met een baby die ondervoed ziek en mager is?!

Een stuk later in de tekst lees je :

“ Ik kreeg voor het eerst gevoel dat mijn biologische moeder mij niet vrijwillig had afgestaan. Na dit nieuws wilde ik zo snel mogelijk terug naar Nederland. Want ik had alleen maar meer vragen gekregen, wat had de advocaat in Srilanka in hemelsnaam gedaan, om voor mijn adoptieouders een babytje te regelen.Iemand vertelde me in 2015, dat ook de adoptiestichting Flash, wist van de louche praktijken in Srilanka. Het is niet zo van mijn moeder kon niet voor mij zorgen en daarom heeft ze me weggedaan. Ze was misbruikt door onze vader, omdat ie dronken was. Heeft me met drie dagen met grof geweld weggerukt bij mijn biologische moeder. De 1e 8 maanden bij iemand neergezet, die me na alle waarschijnlijk lichamelijke en geestelijk heeft verwaarloosd. En is het geboortecertificaat vals gemaakt.”

Een deel uit de tekst die haar biologische zus die ook geadopteerd werd naar Nederland op hun weblog schreef :

“In de jaren 80 werkte mijn moeder voor een rijke politicus in de huishouding en zorgde zij voor zijn kinderen.  Hij was een erg gewelddadig man en maakt veel misbruik van zijn machtspositie. Zo heeft mijn vader ook mijn moeder misbruikt waaruit ik ben ontstaan. In eerste instantie beloofde hij voor mij en haar te zorgen maar deed dat niet. Uiteindelijk heeft hij haar gedwongen om mij af te staan. Hij heeft de adoptie geregeld, zonder dat uiteraard ergens in de papieren zijn naam kwam te staan.In deze zelfde reis werd mij de mogelijkheid geboden om deze man te ontmoeten.  Ik mocht hem ontmoeten maar er zaten wel bepaalde voorwaarden aan. Zo mocht ik niet laten merken dat ik wist dat hij mijn biologische vader was. Hij wist ook wie ik was, alleen zou hij daar dus niets over zeggen. Hij leek me geen aardige man, iemand die heel door trapt is en overal mee weg kwam. Via de post onderhield ik contact met mijn biologische moeder en af en toe belde ik haar. Na 4 jaar ongeveer kreeg ik ineens een bericht van de mensen waarbij ze woonde dat ze was overleden. Ze zouden haar spullen naar Nederland toe sturen en dat was dat. In december 2012 kreeg ik een bericht van deze geweldig lieve dame die ik nog nooit had ontmoet. Ze was naar het adres van mijn moeder gegaan met een foto van mij en daar kwam ze achter dat mijn biologisch moeder nog leefde. Alles ging goed met haar, ze was helemaal niet dood. In Nederland kwam ik met een meisje in contact die ook geadopteerd was via Flash. Zij vertelde me dat de tolk die wij de eerste keer hebben ontmoet in Sri Lanka degene die mijn biologische moeder had gevonden destijds via Flash had gewerkt als advocaat.Op 15 september 2016 kregen we het verlossende woord vanuit Sri Lanka. Het meest bizarre nieuws ooit; Sharon en ik blijken volle zussen te zijn. We delen dezelfde vader en moeder.

Nekharen gaan overeind staan bij het lezen van deze twee afzonderlijke bijzondere verhalen. Adoptie en valsheid in geschriften, kinderhandel, geld, ontkenning en afstand is afstand zijn woorden die als eerste te binnen schieten.

Bron: http://foundmysister.weebly.com

Een bizarre adoptie in Korea

Redacteur van het NRC Anouk Eigenraam (37), word op haar tweede geadopteerd, bezoekt na lang aarzelen haar familie in Zuid-Korea. Ze krijgt er antwoorden maar ook veel nieuwe vragen. „Het is duidelijk dat mijn Koreaanse familie er een is van geheimen.”

Ze informeert naar de ontmoeting met mijn vader. Ik vertel dat ik het zo opmerkelijk vind dat mijn tante mij heeft kunnen laten adopteren. Zij zegt dat dat in die tijd niet zo vreemd was. „Als je tante zei dat je vader ermee instemde, was het geen probleem. De voogdij ging in die tijd bovendien automatisch naar de vader, de rol van de moeder was al uitgespeeld.” Aha, denk ik. Nu snap ik ook waarom mijn moeder niet terugkwam voor mij, dat was niet eens im Frage. Ze vervolgt: „Als je tante hem niet verteld heeft waar ze je heen had gebracht, wist hij waarschijnlijk niet waar hij je moest zoeken. Er was geen centrale registratie van weeskinderen.” Samen bladeren we door mijn dossier. Het valt me nu opeens op dat er op de adoptiepapieren geen handtekeningen staan van mijn ouders. Alleen van de directeur van het weeshuis en de sociaal werkster die het rapport heeft opgesteld. Suk Lee wijst erop dat de aanvankelijk opgegeven naam van mijn moeder niet klopte, wat ik al eerder had gehoord. Nu valt het kwartje: ook dat heeft mijn tante waarschijnlijk expres gedaan om maar zoveel mogelijk dwaalsporen te creëren. Wat een portret, denk ik. Als ze nog had geleefd, had een bezoekje aan haar zeker op mijn programma gestaan.

Bron: https://www.nrc.nl/nieuws/2015/01/31/een-heel-leven-waarin-ik-ontbreek-1461292-a593953