Persoonlijke bericht initiatiefnemer stopadoptie.nl

Een aantal jaar geleden heb ik de laatste puzzelstukjes neer kunnen omtrent mijn persoonlijke adoptie puzzel. Het was een hele grote puzzel.
Op dat moment heb ik me voorgenomen dat als ik hulp voor mezelf kon en of had gevonden, ik me daarna hard zou gaan maken voor misstanden binnen adoptie procedures in Nederland. Vol ongeloof volgde ik altijd het nieuws wat in de media naar buiten kwam hierover afgelopen jaren. Verbeten keek ik toe omdat ik nog steeds in onveiligheid leef. Daarom moet ik nog steeds iedere stap die ik zet, heel weloverwogen en met zeer veel zorgvuldigheid nemen en kon ik bijvoorbeeld nog niet van de daken schreeuwen wat me overkomen is.
Inmiddels heb ik er 25 jaar erover gedaan om hulp te vinden en te krijgen.
Vaak voelde ik me alleen.
Ik heb in de periode van 25 jaar veel verloren.
Door de jaren heen vanaf ongeveer ’90 verschillende artsen in ziekenhuizen gezien en gesproken. Instanties waar ik letterlijk gedumpt en achtergelaten ben door adoptieouders hulp gevraagd. Maar ook huisartsen uit gemeentes waar we met ons gezin woonde, de politie, psychiaters, GGZ instellingen waar adoptiemoeder opgenomen was, sociaal werkers, je kunt het niet zo gek bedenken al deze mensen, ik heb ze gevraagd om hulp. Hulp nooit gekregen tot aan 2015.
Daarvoor werd de deur steeds hard dichtgegooid.
Ik ben in de jaren 80 geboren op een babyfarm Ratnapura Sri Lanka. Al die jaren alleen zonder hulp kan ik beschrijven als koud.
Vaak werd er niet eens naar mijn verhaal geluisterd en op voorhand al medegedeeld dat ze me niet konden helpen. Jeugdbescherming noemt men dat. Ik vraag me af waarom? Ik heb nooit hulp gekregen en de hulp die ik nu heb, daar heb ik letterlijk voor moeten vechten. Hulp die je als Nederlands Staatsburger zou moeten krijgen, wat in de wet beschreven staat. Je bent door Nederland vanuit je geboorteland hierheen gebracht in de hoop een betere toekomst te krijgen (ik was pas 4 weken toen ik naar NL kwam), in mijn persoonlijke geval heb ik geen betere toekomst gekregen maar ben ik in een regelrechte hel terecht gekomen. Ik heb door deze twee mensen die mij konden adopteren heel veel schade opgelopen, emotioneel en fysiek.
Inmiddels is wel duidelijk dat er heel veel dossiers zijn met valsheid in geschriften, leugens, lucratief oogpunt, ontkenning en nog heel veel meer negativiteit voor de geadopteerde. Internet staat vol met ongelofelijke bizarre adoptie verhalen. Dit moet stoppen en de Nederlandse politiek zal onder ogen moeten zien dat het rapport van de RSJ tongen heeft doen losmaken. En ook na het rapport van de Commissie Joustra lijkt me de boodschap duidelijk.
Stop met interlandelijke adoptie!

Ik sta altijd open voor commentaar en zal mijn persoonlijke verhaal delen in detail met diegene die naar aanleiding van deze website vragen over aan mij hebben.
Via het algemene email adres info@stopadoptie.nl kunt u een aanvraag doen om in contact met mij te komen.

Omdat initiatiefnemer van stopadoptie.nl nog altijd in onveiligheid leeft zal commentaar worden gegeven als wij er zeker van zijn dat privacy van gewaarborgd is. We zullen op een later moment het complete verhaal naar buiten brengen wanneer dit geoorloofd is om te doen.